X
تبلیغات
رایتل

الان که دارم این پست رو مینویسم تکیه دادم به در ورودی سالن امتحانات و خودکار به دست منتظرم  درو وا کنن.به این فکر میکنم که یه روزی آرزوم بود اینجا وایسم..چه تلاش مضحکی داشتم..بعده اینهمه بدو بدو ..من همون مهدیسم..دخترک رویاییِ آرزوهای کوچیک بی سر و ته.. قربانی بی تجربگی و دنیای مبهم و آینده ی تاریک بقیه..مهدیسی که هیچ وقت هیچ چیز راضیش نکرد..مهدیسِ دلتنگ..دلتنگ جای خالی حفره هایی که هیچ وقت پر نمیشن..سوراخ سمبه های زندگیتونو با آرزوهای کذایی و بی ربط پر نکنین یه روزی مثه من به خودتون میایید و با  سری که گیج میره از خودتون میپرسید خب که چی! آرزو هرچقدرم بزرگ اونی نمیشه که ندارین..بی حوصله و غمگینم..نمیدونم واقعا چی میخوام..خوشحال نیستم اصلا..

mahdis | چهارشنبه 17 خرداد 1396 | 08:57 | نظرات (0)